Cennetten kovulma sanatı

2011-09-08T14:36:00.000-07:00

yenge. 4 yıllık sevgilime bugün kullanmak zorunda kaldığım kelime... 4 yılın ardından, o kadar yaşanmışlığın, emeğin, paylaşılmışlığın ardından 16 ağustos 2011 de ayrıldığım ve 20 ağustos 2011 tarihinden beri yıllardır yediğim içtiğim ayrı gitmeyen canım, kanım arkadaşım dediğim, kardeşim dediğim insanla! çıkıyor olmasından dolayı, bugün telefonda söylemek zorunda kaldığım kelime. yenge. ne acı değil mi?

2011-08-22T21:49:00.001-07:00

Çok ara verdim ve adrian, ilkokul sıralarında kendine eziyet ettiği yıllarda hapsoldu kaldı. devam etmek istiyorum kaldığım yerden, kaldığım satırlardan. evet, ilkokulda, binanın 3. katında, o çiviye kafayı vurarak geçen yılların ardından ilkokul bitti. acıya o kadar alışmıştım ki, duş aldığım su yüzünden kafa derim haşlanıp soyulsa da, hissetmiyordum ya da kışın ortasında şortla gezerken terleyebiliyordum. bu sıralarda hayatımda büyük bir değişiklik oldu ve kendimi bir uçakta buldum, yolculuk, sundsvallen - isveç'e. 'Välkommen till Sverige' gözümü açtığımda duyduğum ilk söz. yanımda annem, kardeşim, babam. ne olduğunu anlamaya çalışıyordum önceleri, insanlar garip, konuştuklarını anlamıyorsun falan, ilginçti. Bir eve yerleştik, arkamızda 'mittuniversitetet' denen üniversitenin kampüsü, koca bir köprü, karşıdaysa ormanlık bir alan, evler. hepsi beyaz evler. sonra artık orada yaşayacağımızı, benim de orada okuyacaımı söyledi annem. sundsvallen da bir okulda, orta öğretimde.. 'högstadiet' dedikleri şey yani. orada eğitimde bir garipti. 'Bergsåkers skola', gideceğim okulun adı. farklı bir milletten olduğum için isveçli çocuklarla aynı sıralarda oturamıyordum. benim gibi farklı ülkelerden gelen tüm çocukları bir sınıfta toplamışlardı ve öyle ırkçı bir eğitim veriyorlardı. 'god dag' her sabah duyduğum ve artık bıkkınlık gelen söz. iyi günler demek. insanlar hep güleryüzlü, neşeliydi fakat konuşmaları çok kabaydı, öğrenene kadar o telaffuzları çözene kadar anam ağladı diyebilirim. böyle böyle giderken okul, ben gelmiştim 14'üme, alışmıştım oralara hatta bir sürü arkadaş, çevre de edinmiştim, müziğe olan yönelimim bu sıralarda başladı. anneme yalvararak babamı ikna ettim bana bir bateri setup'ı alması için, ebba grön konserinden döndüğüm gece. ilk baterime o günü izleyen hafta kavuştum. heyecanlıydım deli gibi çalmaya çalışıyor, herkesin kafasını şişiriyordum ve bu yüzden evin bahçesindeki kulübeye taşımıştı babam. 'burada çalacaksın' diyerek. işime gelmedi değil, yemeğimi bile orada yiyor hatta orada uyuyordum. Adrian bu dönemlerde uyuyordu, içimdeki ben, derin uykudaydı. ne vücudumda yeni izler ne acı veren başka birşey, sadece saatlerce baget tutmaktan su toplayan ellerim vardı. ortaokul bitmişti ve ben yaşıtlarıma göre baya bi yıl kaybım olduğundan dolayı 15 yaşındaydım, onlar ise 13. bir kız arkadaşım bile vardı orada. Alice adında. birlikte dolaşır, vakit geçirir, arkadaşlarla konserlere gider, içer, eğlenirdik. evet içerdik. 13 yaşımda babam içirmişti bana ilk içkimi. buz gibi bir bira, annemden gizli. ondan sonra bırakmadım içmeyi zaten. orada çocuklar biraz erken büyüyor. 12-13 yaşında içkiye, 15-16 yaşında sevişmeye başlıyorlar. ben de böyle biriydim. sürekli içer, alice ile hafif cinsel içerikli oyunlar oynar, eğlenir, baterimi çalar yaşardım. 7 ay olmuştu Alice ile birlikte olalı. o kötü haber kulağıma çalınalı. Türkiye'ye geri dönüş haberi. temelli. İstanbula. O an için başıma gelebilecek en kötü şey bu diyordum. bilemeden bi kaç gün sonra olacakları. Çok agresiftim ve etrafıma, kendime zarar vermeye yeniden başlamıştım. arkadaşlarımla büyük kavgalar ediyor, Alice'e bile kötü davranıyor, onu sürekli ağlatıyordum.

2011-08-21T04:08:00.000-07:00

Tam 6 tane. giderken bende bıraktığın izler. 1 tane alnımın ortasında, bir tane dudağımda, bir tane ensemde, bir tane kolumda, bir tane tam kalbimin üstünde, bir tane de penisimin üstünde. 6 tane iz. hiç silinmeyecek. aldatmanın bedeli. aldatmanın izleri.

I had a dream

2011-08-08T16:46:00.000-07:00

Düştüm, düş'tüm... Gözden de, dilden de düştüm. Uzun zaman oldu bir şeyler karalamayalı, şimdi bakıyorum da, karalamışım aslında, bembeyaz kağıtları değil ama kendimi, hayatımı karalamışım, ucu erimiş, artık eskisinden daha kalın yazan kurşun kalemlerle karalamışım neyim var neyim yoksa... Bir resim çizmişim, bitmemiş, karalamışım üzerini. Sonra kalbime bir isim yazmışım, son harfin bittiği noktada kalemimin kontrolünü yitirmişim, önce refüjlere çarpmış, oradan o isime çarpmışım, bilançoda ölen ya da yaralanan yok, karalanan bir isim var sadece. Gözlerimi karalamışım, rengini sevmezdim, gördüklerini de öyle. Ellerimi karalamışım, bir yabancıya dokundukça yanmış, acı çekmiş ellerimi. Bacaklarımı, ayaklarımı da karalamışım, hiç doğru yere gitmediler diye.

2010-07-03T05:30:00.000-07:00

Gitmek, en acısı bu... daha önce bir kez bile kokunun karısmadığı havası, ayaklarının basmadığı sokakları olan ve sana hayat vermemis suları olan bir sehre... oysa bu sehir öyle güzel ki, esen her rüzgar, kokunu tasır doldurur ciğerlerime her aldığım nefesle... yürüdüğüm her sokakta ayak izlerini takip ederim delice bir heyecanla... bu sehrin yağmur suları bile, damla damla dudaklarından geçip hayat verir bana... topu topu 3 hafta gidiyorum, 3 koca asır gibi geçecek sensiz. ben özle, beni çok özle çünkü benim yapabildiğim tek sey bu...

Adrian Hayat'ta.

2010-06-13T20:08:00.000-07:00

Bileklerimdeki izlere yenisi eklenmedi, tam 1 yıldır hemde, düşüne biliyor musun? tünelleri de büyütmedim, kulaklarımı yırtmadım henüz. içip içip taksimin göbeğinde gece yarısı dayakta yemedim. hatta taksimde sabahlamadım bile... veee, canım artık çok tatlı... bir yumruk bile saatlerce acıdan kıvrandırıyor beni. ama artık RÜYA'dan uyanma vakti geldi sanıyorum, içip içip kaybolmak istiyorum bir başkasının derinliklerinde. yeni izler, yeni yaralar, yeni günler istiyorum acısız tekrar, değil bir yumruğun, sıkılan kurşunun dahi kendini hissettirmediği günlerime dönüyor olduğumun sinyalleri yanıyor kafamda. tekrar kapıyı vurup çıkmalı ve kendime uyguladığım işkence dolu hayata, bu bok çukuruna dönmeliyim, çekilen damarlarıma istediklerini vermeli, kanımda sebestçe dolaşan zehirle özlem gidermeli, sevişmeliyim. hoş geldin adrian, şeytan, cübbesini kaldırdı ve şehvet dolu bakışlarıyla uzattı dudaklarını yeniden, al tadını.

2010-05-11T11:17:00.000-07:00

Har vurulup harman savrulmus bir yürek, hoyratça kullanılıp atılmıs bir beden ve hayatın kendisinin dahi artık hor gördüğü bir yaratığa dönüsen zavallı. Tanrı Osiris'in teknesine alıp, yerin 7 kat altında, en karanlık sulara demir atıp teknesini emanet ettiği, adeta kaçtığı bir zihin. Seytan her gece cübbesini kaldırıp dokunur dudaklarıma dudaklarıyla... yetmez, anlatmaya.

2009-07-06T09:38:00.000-07:00

Bileklerimde acılı bir dokunus çoğu insana göre adın.
Sıcak, ama değil!
Sana beslediğim zift karası hayaller,
Buz mavisi dünyama bir o kadar tezat!
Bölünmüs, dıslanmıs yıllar boyu zihinlerde.

Kan kırmızı bir yolculuk, sana doğru akıyorum,
(d)olmus damar damar.
Senin çıkmazında bir duvar,
Cehennem zebanilerinin disleriyle örülmüs sanki.
Çarpıyorum tekrar tekrar,
Kırılıyor, kıvrılıyorum oracıkta, kuruyorum...

Kısır Döngü

2009-05-31T16:14:00.003-07:00

Kendi kendime agir gelmeye basladigim su gunlerde asil kimligim hakkinda aciklar vermeye basladim... icimdeki canavari daha fazla zaptederek asil yuzumu daha ne kadar gizleyebilecegimi merak ediyorum... zihnimin eseri olarak damarlarimda dolasan kani etkileyerek dayanma gucunu olusturan enerji tukenmeye basladi... butun kaynaklari sonuna kadar kullandiktan sonra ne yapacagim merak konusu... bugune kadar suregelen aldanmalarla dolu hayatim oldukca degisecek ve beni tanidigini dusunen her kim varsa bana lanetler yagdiracak, ben yeni yolumu cizerken... her defasinda yeniden yasadigim butun bokluklari tekrar yasayacagim... gittigim her yere yeni lanetler goturup herkese hastaligimi bulastiracagim... icimde bir baska canavar daha yetisecek... onu saklayacagim yeni bir degisimden kacarken ve gunu geldiginde gucum yine tukenecek... icimdekine donusecegim...sonrasi bilindik bir hikaye.. yeni degisimler , arkada birakip gittiklerim , yeni hasta insanlar , bir kacis ve tam alisiyorum derken yeni bir degisim... ve bu kisir dongu surup gidecek...

Tükenmisliğim

2009-05-31T16:14:00.001-07:00

Tamamen tukendigimi iliklerime kadar hissettim bu sefer. olumsuz
hicbirsey istemiyorum artik.. dayanamiyorum.. oysa ki ben bi aralar bunlar icin yaratildigimi sanmistim.. yanilmismiydim? yoksa, yoksa asil yanilgi suan yasananlar mi? etkisi birgun gececek ve ben bu tukenmisligime lanetler yagdirarak yine ve yeniden ise koyulacakmiyim?? simdilik cevaplar bana cok uzak.. Argh..! insanin elinin , kolunun bagli olmasi ne demekmis simdi anliyorum.. yillarca sirf kendimden kactigim icin yoneldigim sorunlu insanlarla esdeger olduguna inanarak kendimle konusuyorum bugun.. dinliyorum ama bos.. butun kelimelerimi daha oncekiler icin harcamisim.. geriye kalan yine sifir.. oysaki inanirdim bende duydukca , gordukce ve tecrube ettikce bazi seylerin insanlarin hafizasinda yer ettigine..
ama gordum ki ben farkliyim.. ya da yine bir yanilgi.. bunca yil bosuna oyalamisim kendimi ve bu sorgusuz sualsiz yasamimin katlanilmaz sonucu..
bu sefer pismanlik cok fazla.. oysa ki ben , ben buyudugumu hissettigim her an ve o anin altinda her zaman bu sorgusuz sualsiz cikilan yollarin istenmeyen sonucu oldugunu biliyorum.. ben bunlarla buyumustum simdi neden inkar ediyorlardi beni? butun bunlar gecici olup olmadigi bir sir haline gelmis tukenmisligimin eseriydi, karsima birden bire dikilen buyuk , ihtisamli ama bir o kadar kana susamis ve ac binalardan ibaret..
beni bu en savunmasiz halimde yakalamisken neyim varsa alip goturmeyi arzulayan pismanlik..
Bekliyorum.. amacsizca yine bekliyorum.. ne bekliyorum bende bilmiyorum .. kesin birsey yok ama belki , belki olurda hangisinin esas yanilgi olduguna dair bir ip ucu cikar karsima.. belki de birisi gelir bana cevabi verir.. " - Sen artik busun , sen tukendin!!" der ve ya " - kalk hadi yeter bu kadar tembellik , butun bunlar gecti , uzulmenin anlami yok artik , haydi is basina, hersey eskisi gibi olacak..! " der.. bir annenin, bir felaketin ardindan aglayan cocugunu yatistirmak istedigi icin girmis bulundugu caba icerisinde.. Umarim parcalarim paslanip is goremez hale gelmeden once gelir bu haberci.. yoksa olumlu , olumsuz haber getirmis ne farkeder.. paslanmissam eger herseyin eskisi gibi olacaini soylese ne farkeder.. gecen gunler Sona yaklastiriyor ve Ben amacsizca Bekliyorum..

Boşluk

2009-05-31T16:11:00.000-07:00


Bir hictim simdi bir hic bile diyemiyorum kendime..yillardir icinde oldugum bosluk beni birakmaya yanasacak gibi deil.. bu bosluktan kurtulmam olumume bagli.. fakat bende olumsuzlugumun farkindayim olene kadar.. sonsuza dek bosluk.. hergun icimden bir parca daha yolcu ediyorum sonsuzluga. bileti kesilmis cok onceden ruhumunda.. gun gelecek onunda arkasindan mendil sallayacagim sonsuza giderken.. yavas yavas emiyor kanimi hayat denen asalak sey.. morardigimi gorur gibiyim hayalimde canlandirdigim aynadaki gorunusume bakarken.. bedenim curumeye basladi bir hafta kadar once.. kolum koptu.. sonra digeri.. hemen ardindan bacagim ve digeri.. hala kanimi emiyor vicdan.. madem birakmiyorsun beni bosluk.. bari eziyet etme... Dinlemedi.. yuklendikce yuklendi kanayan vucuduma.. yuklendi .. yuklendi.. artik tek saglam kalbim kalmisti " gum , gum " atan karanligin icinde.. oda durdu..! ve yavas yavas , aci ceke ceke sefil bir hayat daha son bulmustu esiri oldugu bosluga yenilerek..

2009-04-09T16:18:00.000-07:00

bira, poğaça.. mis.. sabah saat 6. kayakapı, dü$tüm. tutma lan.

2009-04-09T15:57:00.000-07:00

çok zevkliymi$ lan bu $ey. ahaha... yalana bak.

bok çukuru i$te oğlum/kızım/her neysen.
yüzüyorum içinde, yazıyorum içinde.

gece, yine gece bak. karanlık, zehirli, yaralı.
ben, ağrılı. sancılı ben... bak, yokum aslında...
yokum lan? ahaha.

ama bak, gülüyorum lan. bak, gülüyorum i$te. bo$ver.
güldüm ya, yeter. ahahahahahahaha...

gitmek ama unutamamak, geri vites.

2009-04-09T15:29:00.000-07:00

kalk hadi dedim. gidelim. zaten durduğun kabahat burada, kime, niye? bak bakalım haberdar olan var mı durusundan, düsüncenden. inandı saf. çıktık yola. ama nereye? uzağa mı? hiçliğe mi? adımlar kalktığı yere indi ya, unutamamak demi$ken, bak;

unutamamak, hatırlamak aslında ince bir çizgi üzerinde yürümek gibi... sendeliyorsun, bir yanında(sağ tarafında) hüzün bir yanında(sol tarafında) sevinç var... zaman zaman bir sağa, bir sola doğru eğildikçe ya seviniyor ya üzülüyorsun... mesela doğum günlerini hatırlamak ile ölüm yıldönümlerini hatırlamak aynı tarafında değil bu çizginin...
sonra sevdiğine ilk sarıldığın anı hatırlamak, onun değer verdiklerini hatırlamak ikinizi de mutlu ediyor... ama sana attığı bir tokadı, sana söylediği ağır bir sözü hatırlamak bambaşka...
onun geldiğini ve gittiğini hatırlamak...
unutamamak iyi aslında... hep aynı tarafa doğru, sola düşersen... diğer tarafa, sağa eğildiğinde ise isyan ettiriyor sana...

sonra, yine inandı bu saf. unutamadığına... doğru mu? bilmem ki? bir sigara daha yakar, söndürür, bir iz daha bırakır, anlarız.

2009-03-29T02:50:00.000-07:00

Anathema - Destiny

''i tried to murder the lonely,
contemplate our mortality.''

senden sonra oldu herşey, senin bıraktığın boşluğu kimle, ne ile doldursam bilemedim. uzun bir süre düşündüm, tek yapabildiğim düşünmekti. tabii ki yalnızdım hep ve buna son vermek adına düşündüm. hani sonsuza kadar beraber olacaktık?

''into infinity,
frozen memory''

bak ben hala sayıklıyorum o noktada. adımlarım ne ileri, ne geri, aynı noktaya iniyor kalkan ayaklarım. senin gidişin, benim o çıkmaza girişim. bütün olay bu. hala aynı noktadayım, durdum, sensiz bir adım dahi atamadım, atamıyorum.

''wipe the tears from yesterday,
a time for change, take the pain away.''

aklıma geçmişimden kareler düştü. sen gelmeden önce, sen varken ve senin gidişinden şu ana kadar geçen süre, yakın geçmişim. sen hiç olmamışken hayatımda benim de bir hayatım varmış. bağımsız bir yaşam. nefes alırken içimde acı duymadığım, gülebildiğim rahatça... acısız, çilesiz bir yaşam. şimdi ne kadar uzak bunlar bana... belki de olmalıyım yeniden öyle, çabalamalıyım en azından olmaya, olabilmeye. bu acıya son vermeliyim. kararsızım.

''angel, my destiny,
can you feel me?''

sen, bütün bunlardan uzaksın şimdi, yaşadığından bile şüphe duymaktayım ben şimdi. her günüm birlikte olduğumuz noktalarda, aynı sokakta, aynı ağacın altında geçmekte ama sen bunlardan bi' haber gezmektesin belki. sen, ölümsüz sevgim. birlikte sonsuzluk andları içtiğim sen. kaderim, hayatımın geri kalanına eşdeğer gördüğüm bir zamanlar. istedim ki bil bunları sen de. anlayabildiğin zaman varsın, hissedebildiğin zaman...

kesin tarih atıyorum altına, 18-22.04.2008

yol, adım adım cehenneme giden.

2009-03-28T08:37:00.000-07:00

Hani ayakkabınızın içinde bir tas olur, yürürken ayağınıza batar da, sıçrarsınız ya havaya, acıyla... Ben bunu yasamadım hiç, sıçramadım yani, özellikle sivri bir tas olsun diye istekte bulundum hatta. Okulda, sıranın kösesi dizinize denk gelir de batar ya bacağınıza, daha çok bastırdım durdum yıllarca bacağımı o sivri noktaya. En büyük eğlencemdi basımı yasladığım duvarda sektirmek, vura vura... Kendime zarar vermem daha kolaydı. Karsı koymuyor olduğumdan dolayı... Kimse bilmediğinden, görmediğinden bir de. Gecenin bir yarısı, geriye dönemeyeceğimi, bir sonraki günü beklemem gerekeceğini bildiğim halde çok uzaklara yol aldım onlarca kere, yürüdüm, müzik dinledim, içtim, dayak yedim, ağladım. Geri döndüm sonra, hastalıklı zihnim rahata erince, bir sürelikte olsa doyunca acıya...yeni yeni izler yarattım vücudumda... Aldırmadım yarattığım yara izlerine, bunlardan daha çok vardı çünkü...Küfür ettim, hem de çok... Aslında hayatıma girip çıkan orospu ruhlu kadınların, kızların etkisi de büyük. Hepsi geldi, zehirlerinden birer parça sundular ve gittiler. Damarlarıma aldığım zehrin her damlası yeni yeni yara izleri, yeni bosvermislikler, kayıtsızlıklar demekti. Bu sonu cennetin kapısından dönüp, cehenneme ulasan yolda adımlarımı sekillendirdiler sadece.. Tempomu belirlediler.

Acı ile ilk tanısma, ilk deneyim.

2009-03-28T05:53:00.000-07:00

Ne kadar olduğunu kestiremediğim bir süredir, kendimi su an bulunduğum odanın canımdan, 6 kat asağıdaki beton zemine doğru giden saniyelik bir yolculukta hayal ediyorum. İç gıcıklayan bir düsüs, hissediyorum bedenimin havayı delisini, yere çarptığım anı, iç organlarımın sarsılmalarını, kendimi beton zemin üzerinde hayal ediyorum, gökyüzüne bakarken, mutlu, gülümserken görüyorum kendimi. Acıyı hissedemiyorum, sanki yatağımda uzanmıs gibiyim, uzun süredir yapamadığım birseyi yapmıs gibi yani, sahi, unutmaya basladım uykunun ne demek olduğunu... Acı, bu düsüsümde hiç acı yok, zevk var. Acı yok derken, giremiyorum bir türlü asıl konuya, acı ile ilk tanısmam, gerçek acı ile ve acıyı zevke dönüstürme yolundaki ilk deneyimlerimden, acıyı nasıl görmemezlikten gelisimden bahsedecektim oysa. Benim ilk olarak gerçek acıyı tatmam çocukluğumda bisikletten düsüp dizimi yaralamamla olmadı, cocukluk yıllarımın o masum olaylarını, bu yazıya dahil edemeyecek kadar değersiz görüyorum. Okulumun 3. katında balkon gibi bir nokta vardı, burayı sürekli dısarıdan bakıp görürdüm fakat ilk kez oraya ulasmam biraz daha güç oldu, o dönemlerde tam enseme denk gelen bir çivi çakılıydı o duvarda... Rastgele basımı arkamdaki duvara yaslayıp etrafı seyre dalacakken hissettim o çiviyi, enseme batıyordu. Hosuma gitmisti. Okulda, o günün ardından geçirdiğim teneffüsler hep o küçük balkonda, aynı duvara yaslanmıs olarak geçti. Ensemdeki yara izlerinin açıklaması da budur. Ve acıyla aramı düzelten olaydır bu... kesikler, sigara yanıkları, göğsümdeki yara, yanık izleri... Hepsinin bir hikayesi var elbet... Su an Sivert Hoyem'in buğulu sesinin yankılandığı kulağımda bulunan ve çapı 10 mm olan bir tane tünel gibi... kendi ellerimle yaptım, acımadı evet. Canım hiç yanmadı. sadece kan, sıcak, boynumdan göğsüme doğru akan... biraz soğuk su ile halledilebilen.

2009-03-27T16:38:00.000-07:00

Nereden baslasam, nasıl anlatsam, hatta baslayıp baslamasam mı onu dahi bilemiyorum su an. beni ne olursa olsun yazmaya zorlayan, bunu gerekli kılan bir düsünceye esir etmis durumdayım kendimi. böyle bir hastalığı, tükenmisliği nasıl anlatabilirim, ne gibi bir yorum getirebilirim bu yaptıklarıma bilemiyorum. ilerleyen dakikalarda her birlikte göreceğiz. hos, bu anlattıklarımı okuyupta ''vay orospu çocuğu!'' seklinde çıkısmayacak kisilerin sayısını ifade eden rakam, bir elin parmaklarının sayısını ifade edene göre hayli değersiz. Yine de yazıyorum iste, bir noktadan basladım. olaylar anlatılıp sayfa sayısı ilerledikçe bunların kurmaca, korku ütopyası olduğu fikrine kapılanlarda olacaktır elbet. Sigara, alkol, seks, küfür, varos, yara, yanık izleri, yalan, çığlık ve acı. her sey dahil bu yazıya, bu hikayeye. iyi olanlar çok eski tarihlerde kaldığı için unutuldular. aramayın derim ben. bir yandan da bol bol anarsizm e kayan düsüncelerim, sado - mazo eğilimlerle, eylemlerle süslenen zevk anlayısım ve bosvermislik, patavatsızlık ile, ağır bir paranoya, kuruntu denizinde boğulmakla sonuç bulan, bu tezatlar arasında gidip gelen dengesiz zihnim dahil, beni konu edinen bir blog bu. Ben, Adrian Lussern, yasıyorum. Öyle ve ya böyle, eksik ve ya fazla. Ve hala çözülememis bir sekilde. Din, Tanrı, İsa, Diğerleri... Aslında pek mühim değil ne düsündüğüm... Bu konuda aktarmak istediğim sadece bunlar.